[Author's note: The events in this story have been replicated exactly as is. There is not once instance where the written word has diverted in any way from the actual event, including names, personalities, locations etc.]


Upon my last visit to Bangladesh about three years ago, I befriended my aunt's little maidservant. Rupali was about 7 years old, and served the house doing small chores, running errands, and mainly being a playmate and a best friend to my cousin (about 4 years old).

Born into a small Bengali village, the youngest of 7 children, her parents just didn't have anything to feed her with. They gave her to my aunt as a servant when she was a mere 3 years old. She earned about $10 monthly ($9 of which she sent back home to help her parents out) and was allowed food/shelter in our household.

Many a time, I would see her stare with envy at the makeup I owned, the clothes I wore, or even the books I read. Rupali was never afforded any of those luxuries.

Her daily schedule went from getting up at dawn, boiling water from the family, hand-washing the entire family's clothes, making the 12 beds in the house, sweeping and mopping all the floors, helping my little cousin take a shower, feeding my little cousin, running to the store for necessary things- to her one passion, the one hour of X-Files that she was allowed to watch at night with the rest of the family.

Rupali could have been the poster-child for poverty.

Except, one day, my aunt caught her trying to read one of my cousin's picture books. My aunt, a soft woman, with a small child of her own, claims she had a revelation. From that point on, all of Rupali's duties were excused and delegated to an adult maid that came in three times a week and was paid fairer wages. For the first three months, my aunt herself undertook Rupali's education. She learned her Bengali alphabets and numbers, and even basic counting principles!

My aunt then sent Rupali to a public school, a term, which in Bangladesh, means a low level of education offered for free and attended to only by the very, very poor. Rupali flourished under this system, as well as a strict discipline under my aunt's wings.

She would wake up in the morning, make herself lunch, go to school, come home, wash her school uniform (as she only owned the one in the sweltering heat of Bangaldesh) and study for three hours. She would then babysit my cousin for a bit, and at night, still be allowed to watch that one hour of X-Files with the family at night. Her schedule started to look much more like that, of a normal child.

When I spoke to my aunt a few days ago, she said that Rupali was now reading and writing at a grade 4 level. She spoke of Rupali's hopes to start her own store in the community, selling knick-knacks that make it easier for maidservants to fetch things on their errands instead of having to run all the way to the closest department store.

From what I remember of Rupali, three years ago, she was vibrant and outgoing - and very, very intelligent. I think she can achieve even better than the store, if she wanted so.


...Rupali's story is so far a success, but the problem remains common in Bangladesh. Parents have more kids than they can afford in the poorer communities. Urbanites and the nobility, like my aunt, accept child servants and pay them slave-wages. They are robbed of a childhood, and never get out of that vicious cycle of poverty- not without the kind of education Rupali is getting.

In Bangladesh, what my aunt did with Rupali is very uncommon, and laughed at. The neighboring women think my aunt is making a bad decision. They say, "if you educate her, you're going to lose her. Look at MY servant- I've had her since she was 6 years old and 20 years later, she is still with the family. And I STILL have to only pay her $10/month."

My aunt smiles and shakes her head. She already knows the solution to poverty, what the world is seeking.

She says, "I dont' want to keep her. I want to break the cycle of poverty for her and her family, and that is only possible, through education."

[Photo: The picture shows Rupali happily posing for my camera, after having put on makeup with my makeup kid. She wanted to light a candle to her face, in order to "have it shine brighter for the picture"]

L'histoire de Rupali le combat d'un enfant contre la pauvreté
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
[La note de l'auteur : Les événements dans cette histoire ont été repliés exactement comme est. Il n'y a pas une fois que l'exemple où le mot écrit a détourné de quelque façon de l'événement réel, y compris des noms, des personnalités, les endroits etc.]


sur ma dernière visite vers le Bangladesh il y a environ trois ans, je traitaient en ami la petite bonne de ma tante. Rupali était environ 7 années, et a servi la maison faisant de petites corvées, courses courantes, et étant principalement un ami et un meilleur ami à mon cousin (environ 4 années).

Soutenu dans un petit village bengali, le plus jeune de 7 enfants, ses parents juste n'a eu rien l'alimenter avec. Ils l'ont donnée à ma tante comme domestique quand elle était de seules 3 années. Elle a gagné environ $10 mensuels ($9 dont elle a renvoyé à la maison pour dépanner ses parents) et a été permise la nourriture/abri dans notre ménage.

Beaucoup d'un moment, je verrais son regard fixe avec envie au maquillage que j'ai possédé, aux vêtements j'ai portés, ou même aux livres j'ai lus. Rupali n'a été jamais eu les moyens de ces luxes.

Elle programme quotidien est allée de se lever à l'aube, eau bouillante de la famille, main-lavant les vêtements de la famille entière, faisant les 12 lits dans la maison, balayant et essuyant tous planchers, aidant mon petit cousin à prendre une douche, alimentant mon petit cousin, courant au magasin pour des choses nécessaires à son une passion, l'une heure des fichiers-x lesquels on lui a permis d'observer la nuit avec le reste de la famille.

Rupali pourrait avoir été l'affiche-enfant pour la pauvreté.

Excepté, pendant un jour, ma tante l'a attrapée essayant de lire un de livres de l'image de mon cousin. Ma tante, une femme molle, avec un petit enfant de ses propres, réclamations elle a eu une révélation. De ce point dessus, toutes les fonctions de Rupali ont été excusées et déléguées à une bonne d'adulte qui est venue dans trois par semaine et ont été payées des salaires plus justes. Pour les trois premiers mois, ma tante elle-même a entrepris l'éducation de Rupali. Elle a appris ses alphabets et nombres bengali, et même principes de compte de base !

Ma tante a alors envoyé Rupali à une école d'Etat, une limite, qui au Bangladesh, des moyens un niveau d'éducation bas offert pour libre et occupé seulement par très, très pauvre. Rupali s'est épanoui sous ce système, aussi bien qu'une discipline stricte sous les ailes de ma tante.

Elle se réveillerait le matin, se faire le déjeuner, aller à l'école, viennent à la maison, lavent son uniforme d'école (pendant qu'elle possédait seulement celui dans la chaleur étouffante de Bangaldesh) et étudient pendant trois heures. Elle garderait les enfants alors mon cousin pour un peu, et la nuit, le distillateur soit permis d'observer cela une heure de fichiers-x avec la famille la nuit. Son programme a commencé à regarder beaucoup plutôt celui, d'un enfant normal.

Quand j'ai parlé à ma tante il y a quelques jours, elle a dit que Rupali était maintenant lisant et écrivant à un niveau de la catégorie 4. Elle a parlé des espoirs de Rupali de commencer son propre magasin dans la communauté, vendant les bibelots qui le facilitent pour que les bonnes cherchent des choses sur leurs courses au lieu de devoir courir toute manière au grand magasin le plus étroit.

De ce que je me rappelle de Rupali, il y a trois ans, elle était vibrante et sortante - et très, très intelligent. Je pense qu'elle peut réaliser encore meilleur que le magasin, si elle voulait ainsi.


… L'histoire de Rupali est jusqu'ici un succès, mais les restes de problème communs au Bangladesh. Les parents ont plus d'enfants qu'ils peuvent se permettre dans les communautés plus pauvres. Urbanites et la noblesse, comme ma tante, acceptent des domestiques d'enfant et leur payent des slave-salaires. Ils sont volés un enfance, et ne sortent jamais de ce cycle méchant de la pauvreté pas sans genre d'éducation Rupali obtient.

Au Bangladesh, ce que ma tante a fait avec Rupali est très rare, et ri. Les femmes voisines pensent que ma tante prend une mauvaise décision. Ils disent, « si vous l'instruisez, vous vont la perdre. Le regard à MON domestique que je l'ai eue depuis qu'elle était 6 années et 20 ans après, elle est toujours avec la famille. Et JE dois seulement ENCORE lui payer $10/month. « 

Ma tante sourit et secoue sa tête. Elle connaît déjà la solution à la pauvreté, ce que le monde cherche.

Elle dit, « je ' ne veux pas la garder. Je veux casser le cycle de la pauvreté pour sa et sa famille, et c'est seulement possible, par l'éducation. « 

[Photo : L'image montre Rupali posant heureusement pour mon appareil-photo, ensuite ayant mis dessus le maquillage avec mon enfant de maquillage. Elle a voulu allumer une bougie à son visage, « le font polir plus lumineux pour l'image »]

Historia de Rupali combate de un niño contra pobreza
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
[Nota del autor: Los acontecimientos en esta historia se han replegado exactamente como es. No hay una vez que el caso adonde la palabra escrita ha divertido de cualquier manera del acontecimiento real, incluyendo nombres, de personalidades, las localizaciones etc.]


sobre mi visita pasada a Bangladesh hace aproximadamente tres años, yo befriended a pequeño maidservant de mi tía. Rupali era cerca de 7 años, y sirvió la casa que hacía las tareas pequeñas, diligencias corrientes, y principalmente siendo un amigo y un mejor amigo a mi primo (cerca de 4 años).

Llevado en una aldea bengalí pequeña, el más joven de 7 niños, sus padres apenas no tenía cualquier cosa alimentarla con. La dieron a mi tía como criado cuando ella era 3 años meros. Ella ganó cerca de $10 mensuales ($9 de los cuales ella enviaron detrás a casa para ayudar a sus padres hacia fuera) y no fue prohibida el alimento/el abrigo en nuestra casa.

Mucho una época, vería su mirada fija con envidia en el maquillaje que poseí, las ropas usé, o aún los libros leí. Rupali nunca fue producido cualesquiera de esos lujos.

Ella horario diario fue de levantarse en el amanecer, agua hirvienda de la familia, mano-lavando las ropas de la familia entera, haciendo las 12 camas en la casa, barriendo y aljofifando todos los pisos, ayudando a mi pequeño primo a llevar una ducha, alimentando a mi pequeño primo, funcionando el almacén para las cosas necesarias a su una pasión, la una hora de los X-Files que le permitieron que miraran en la noche con el resto de la familia.

Rupali habría podido ser el cartel-niño para la pobreza.

Excepto, un día, mi tía la cogió que intentaba leer uno de los libros del cuadro de mi primo. Mi tía, mujer suave, con un niño pequeño sus el propios, demandas ella tenía una revelación. De ese punto encendido, todos los deberes de Rupali fueron excusados y delegados a una criada del adulto que vino en tres veces a la semana y fueron pagados salarios más justos. Para los primeros tres meses, mi tía misma emprendió la educación de Rupali. ¡Ella aprendió sus alfabetos y números bengalíes, e incluso principios de cuenta básicos!

Mi tía entonces envió Rupali a una escuela pública, un término, que en Bangladesh, los medios un nivel de la educación bajo ofrecido para libre y atendido solamente por a muy, muy pobre. Rupali prosperó bajo este sistema, así como una disciplina terminante debajo de las alas de mi tía.

Ella despertaría por la mañana, hacerse el almuerzo, ir a la escuela, viene a casa, lava uniforme de la escuela (mientras que ella poseyó solamente el que está en el calor que chorreaba sudor de Bangaldesh) y estudia por tres horas. Ella entonces cuid losaría nin##os a mi primo para un pedacito, y en la noche, el alambique se permita mirar eso una hora de X-Files con la familia en la noche. Su horario comenzó a mirar mucho más bién el, de un niño normal.

Cuando hablé a mi tía hace algunos días, ella dijo que Rupali era ahora de lectura y que escribía en un nivel del grado 4. Ella habló de las esperanzas de Rupali de comenzar su propio almacén en la comunidad, vendiendo los knick-knacks que hacen más fácil para que los maidservants traigan cosas en sus diligencias en vez de tener que funcionar hasta el final al almacén grande más cercano.

De lo que recuerdo de Rupali, hace tres años, ella era vibrante y saliente - y muy, muy inteligente. Pienso que ella puede alcanzar incluso mejor que el almacén, si ella deseó tan.


… La historia de Rupali es hasta ahora un éxito, pero el restos del problema común en Bangladesh. Los padres tienen más cabritos que pueden permitirse en las comunidades más pobres. Urbanites y la nobleza, como mi tía, aceptan a criados del niño y les pagan esclavo-salarios. Se roban de una niñez, y nunca salen de ese ciclo vicioso de la pobreza no sin la clase de educación Rupali están consiguiendo.

En Bangladesh, qué mi tía hizo con Rupali es muy infrecuente, y reído. Las mujeres vecinas piensan que mi tía está tomando una mala decisión. Dicen, “si usted la educa, usted van a perderla. La mirada en MI criado que la he tenido desde que ella era 6 años y 20 años más tarde, ella todavía está con la familia. Y TODAVÍA tengo que solamente pagarle $10/month. “

Mi tía sonríe y sacudare su cabeza. Ella sabe ya la solución a la pobreza, qué el mundo está buscando.

Ella dice, “' no deseo guardarla. Deseo romper el ciclo de la pobreza para su y su familia, y eso es solamente posible, con la educación. “

[Foto: El cuadro demuestra Rupali que se presenta feliz para mi cámara fotográfica, después poniendo encendido maquillaje con mi cabrito del maquillaje. Ella deseó encender una vela a su cara, para “hace que brille más brillante para el cuadro”]

Storia del Rupali combattimento del bambino contro povertà
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
[Nota dell'autore: Gli eventi in questa storia sono stati ripiegati esattamente come è. Ci non è una volta che il caso dove la parola scritta ha deviato in tutto il senso dall'evento reale, compreso i nomi, dalle personalità, le posizioni ecc.]


sulla mia ultima chiamata in Bangladesh circa tre anni fa, io befriended il maidservant piccolo della mia zia. Rupali avere circa 7 anni ed ha servito la casa che fa i piccoli chores, errands correnti e pricipalmente che un compagno e un amico il migliore al mio cugino (circa 4 anni).

Sopportato in un piccolo villaggio Bengali, il più giovane di 7 bambini, i suoi genitori non ha avuto appena nulla alimentarla con. La hanno data alla mia zia come servo quando avere i 3 anni puri. Ha guadagnato circa $10 mensili ($9 di cui lei hanno trasmesso indietro a casa per aiutare i suoi genitori fuori) e si è stato conceduto l'alimento/riparo nella nostra famiglia.

Molto un momento, vedrei il suo stare con invidia al trucco ch'ho posseduto, ai vestiti ho portato, o persino ai libri ho letto. Rupali non si è permesso mai c'è ne di quei lussi.

Lei programma quotidiano è andato dall'alzarsi all'alba, acqua di ebollizione dalla famiglia, mano-lavare i vestiti dell'intera famiglia, fare le 12 basi nella casa, scopare e passare lo straccio su tutti i pavimenti, aiutanti il mio cugino piccolo a prendere un acquazzone, alimentando il mio cugino piccolo, funzionante al deposito per le cose necessarie alla sua una passione, l'un'ora dei X-Files che è stata permessa guardare alla notte con il riposo della famiglia.

Rupali potrebbe essere il manifesto-bambino per povertà.

Tranne, un giorno, la mia zia la ha interferita che prova a leggere uno dei libri dell'immagine del mio cugino. La mia zia, una donna molle, con un piccolo bambino dei suoi propri, reclami ha avuta una rivelazione. Da quel punto sopra, tutte le funzioni del Rupali sono state scusate e delegato state una domestica dell'adulto che è venuto in tre volte un la settimana e sono state pagate gli stipendi più giusti. Per i primi tre mesi, la mia zia lei stessa ha intrapreso la formazione del Rupali. Ha imparato i suoi alfabeti e numeri Bengali e perfino i principii di conteggio fondamentali!

La mia zia allora ha trasmesso Rupali ad una " public school ", un termine, che in Bangladesh, mezzi un basso livello di formazione offerto per libero ed assistito a soltanto dal a molto, molto poveri. Rupali è fiorito sotto questo sistema, così come una disciplina rigorosa sotto le ale della mia zia.

Sveglierebbe di mattina, rendersi il pranzo, andare alla scuola, viene a casa, lava la sua uniforme della scuola (mentre ha posseduto soltanto quello nel calore sweltering di Bangaldesh) e studia per tre ore. Allora babysit il mio cugino per una punta ed alla notte, l'alambicco è permesso guardare quello un'ora dei X-Files con la famiglia alla notte. Il suo programma ha cominciato osservare molto più come quello, di un bambino normale.

Quando ho parlato alla mia zia alcuni giorni fa, ha detto che Rupali era ora leggente e scrivente ad un livello del grado 4. Ha parlato delle speranze del Rupali iniziare il suo proprio deposito nella Comunità, vendendo i knick-knacks che lo rendono più facile affinchè i maidservants prendessero le cose sui loro errands invece di dovere fare funzionare tutto il senso al grande magazzino più vicino.

Da che cosa mi ricordo di Rupali, tre anni fa, era vibrant ed uscente - e molto, molto intelligente. Penso che possa realizzare ancora migliore del deposito, se desiderasse così.


… La storia del Rupali è finora un successo, ma il remains di problema comune in Bangladesh. I genitori hanno più capretti che possono permettersi nelle più povere Comunità. Urbanites ed il nobility, come la mia zia, accettano i servi del bambino e pagano loro gli schiavo-stipendi. Sono rubati di un'infanzia e mai non escono di quel ciclo vizioso di povertà non senza il genere di formazione Rupali stanno ottenendo.

In Bangladesh, che cosa la mia zia ha fatto con Rupali è molto raro e riso di. Le donne vicine pensano che la mia zia stia prendendo una decisione difettosa. Dicono, “se la istruite, voi stanno andando perderli. Lo sguardo al MIO servo che la ho avuta da quando era 6 anni e 20 anni più in ritardo, lei è ancora con la famiglia. Ed ANCORA devo soltanto pagarle $10/month. “

La mia zia sorride ed agita la sua testa. Già conosce la soluzione a povertà, che cosa il mondo sta cercando.

Dice, “' non desidero mantenerlo. Desidero rompere il ciclo di povertà per la sua e sua famiglia e quella è soltanto possibile, con formazione. “

[Foto: L'immagine mostra Rupali che propone felicemente per la mia macchina fotografica, dopo mettente sopra il trucco con il mio capretto di trucco. Ha desiderato illuminare una candela alla sua faccia, per “la fa lucidare più luminoso per l'immagine„]

Geschichte Rupalis Kampf eines Kindes gegen Armut
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
[Anmerkung des Autors: Die Fälle in dieser Geschichte sind genau wiederholt worden, wie ist. Es gibt, nicht sobald Fall, wohin das schriftliche Wort in jeder Hinsicht vom tatsächlichen Fall, einschließlich Namen, von den Beschaffenheiten umgeleitet hat, Positionen etc.]


nach meinem letzten Besuch nach Bangladesh ungefähr drei Jahren, ich kleine Magd meiner vor Tante befreundeten. Rupali war ungefähr 7 Jahre alt und diente das Haus, das kleine Chores, laufende Botengänge tut und hauptsächlich ein Spielkamerad und ein bester Freund zu meinem Vetter ist (ungefähr 4 Jahre alt).

Getragen in ein kleines Bengali Dorf, hatte das jüngste von 7 Kindern, ihre Eltern gerade nicht nichts, sie mit einzuziehen. Sie gaben sie meiner Tante als Bedienstetes, als sie bloße 3 Jahre alt war. Ihr erwarb ungefähr $10 Monats (von denen $9 sie nach Hause zurückschickten, um ihren Eltern heraus zu helfen) und wurde Nahrung/Schutz in unserem Haushalt erlaubt.

Viel eine Zeit, würde ich ihren Stare mit Neid an der Verfassung, die ich besaß, an der Kleidung ich trug oder sogar an den Büchern sehen ich las. Rupali wurde nie irgendwelche jenes Luxus geleistet.

Sie täglicher Zeitplan ging vom Aufstehen an der Dämmerung, kochendes Wasser von der Familie, Hand-wusch die gesamten Kleidung der Familie, bildet die 12 Betten im Haus, fegt und wischt alle Fußböden und half meinem kleinen Vetter, eine Dusche zu nehmen und zog meinen kleinen Vetter ein und lief zum Speicher für notwendige Sachen zu ihrer einer Neigung, die eine Stunde der X-Dateien, die ihr erlaubt wurde, nachts mit dem Rest der Familie aufzupassen.

Rupali könnte das Plakatkind für Armut gewesen sein.

Ausgenommen, ein Tag, verfing sich meine Tante sie versuchend, eins von Büchern Abbildung meines Vetters zu lesen. Meine Tante, eine weiche Frau, mit einem kleinen Kind von ihren Selbst, Ansprüche hatte sie eine Enthüllung. Von diesem Punkt an, wurden alle Aufgaben Rupalis einem Erwachsenmädchen, das in dreimal ein Woche kam und wurden gezahlt angemessenere Löhne entschuldigt und beauftragt. Für die ersten drei Monate nahm sich meine Tante selbst Ausbildung Rupalis auf. Sie erlernte ihre Bengali Alphabete und Zahlen und sogar grundlegende zählende Grundregeln!

Meine Tante schickte dann Rupali zu einer allgemeinen Schule, eine Bezeichnung, die in Bangladesh, Mittel ein niedriges Ausbildungsniveau angeboten für freies und um nur durch gesorgt sehr, sehr schlecht. Rupali blühte unter diesem System, sowie eine strenge Disziplin unter Flügeln meiner Tante.

Sie würde morgens, das Mittagessen sich zu bilden, zur Schule zu gehen, kommt nach Hause, wäscht ihre Schuleuniform (während sie nur das in der sweltering Hitze von Bangaldesh besaß) und studiert drei Stunden lang aufwachen. Sie babysit dann meinen Vetter für eine Spitze, und nachts, wird Stille die eine Stunde X-Dateien mit der Familie nachts aufpassen gelassen. Ihr Zeitplan begann, viel eher wie das, eines normalen Kindes zu schauen.

Als ich mit meiner Tante einigen Tagen sprach, sagte sie, daß Rupali jetzt, lesend war schreibend und auf einem Niveau des Grades vor 4. Sie sprach von den Hoffnungen Rupalis, ihren eigenen Speicher in der Gemeinschaft zu beginnen und verkaufte Schnickschnack, der es einfacher bilden, damit Magde Sachen auf ihren Botengängen holen, anstelle von zum nähsten Abteilung Speicher vollständig laufen zu müssen.

Vor von was ich von mich erinnere an Rupali, drei Jahren, war sie vibrant und - und sehr abgehend, sehr intelligent. Ich denke, daß sie sogar besserer als der Speicher erzielen kann, wenn sie so wünschte.


… Ist Geschichte Rupalis bis jetzt ein Erfolg, aber des Problem Remains, der in Bangladesh allgemein ist. Eltern haben mehr Zicklein, als sie in den ärmeren Gemeinschaften sich leisten können. Urbanites und der Adel, wie meine Tante, nehmen Kindbedienstete an und zahlen ihnen Sklavelöhne. Sie werden von einer Kindheit beraubt und verlassen nie einen diesen schändlichen Zyklus der Armut nicht ohne die Art der Ausbildung Rupali erhalten.

In Bangladesh was meine Tante mit Rupali tat, ist sehr selten, und gelacht an. Die benachbarten Frauen denken, daß meine Tante eine schlechte Entscheidung trifft. Sie sagen, „, wenn Sie sie erziehen, Sie werden sie verlieren. Blick auf MEINEN Bediensteten, den ich sie, seit sie 6 alte und 20 Jahre der Jahre später war, sie gehabt habe, ist noch mit der Familie. Und ICH muß ihr $10/month nur zahlen NOCH. „

Meine Tante lächelt und rüttelt ihren Kopf. Sie kennt bereits die Lösung zur Armut, was die Welt sucht.

Sie sagt, „ich nicht ' möchte sie halten. Ich möchte den Zyklus der Armut für ihre und ihre Familie brechen, und die ist, durch Ausbildung nur möglich. „

[Foto: Die Abbildung zeigt Rupali, das glücklich für meine Kamera aufwirft, nachdem siegesetzt nachher an Verfassung mit meinem Verfassung Zicklein siegesetzt hatte. Sie wollte eine Kerze zu ihrem Gesicht beleuchten, zwecks „läßt es helleres für die Abbildung glänzen“]

História de Rupali combate de uma criança de encontro à pobreza
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
[Nota do autor: Os eventos nesta história replicated exatamente como é. Não há uma vez que o exemplo aonde a palavra escrita desviou em toda a maneira do evento real, including nomes, das personalidades, as posições etc.]


em cima de minha última visita a Bangladesh aproximadamente três anos há, mim befriended o maidservant pequeno da minha tia. Rupali tinha aproximadamente 7 anos velho, e servia à casa que faz chores pequenos, errands running, e principalmente sendo um playmate e um mais melhor amigo a meu primo (aproximadamente 4 anos velho).

Carregado em uma vila Bengali pequena, o mais novo de 7 crianças, seus pais apenas não teve qualquer coisa alimentá-la com. Deram-na a minha tia como um empregado quando era uns meros 3 anos velhos. O alimento/abrigo foi permitida ganhou aproximadamente $10 mensais ($9 de que ela emitiram para trás para casa para ajudar para fora a seus pais) e em nossa casa.

Muito um momento, eu veria seu olhar fixo com envy na composição que eu possuí, na roupa eu desgastei, ou mesmo nos livros eu li. Rupali foi tido recursos para nunca alguns daqueles luxos.

Programação diária foi de levantar-se no alvorecer, água fervendo da família, mão-lavando a roupa da família inteira, fazendo as 12 camas na casa, varrendo e esfregando todos os assoalhos, ajudando a meu primo pequeno fazer exame de um chuveiro, alimentando meu primo pequeno, funcionando à loja para coisas necessárias a sua uma paixão, a uma hora dos X-Files que foi permitida prestar atenção na noite com o descanso da família.

Rupali poderia ter sido a poster-criança para a pobreza.

Exceto, um dia, minha tia travou-a que tenta ler um de livros do retrato do meu primo. Minha tia, uma mulher macia, com uma criança pequena do seus próprios, reivindicações teve um revelation. Desse ponto sobre, todos os deveres de Rupali foram desculpados e delegados a uma empregada doméstica do adulto que viesse em três vezes um a semana e foram pagados uns salários mais justos. Para os primeiros três meses, minha tia ela mesma empreendeu a instrução de Rupali. Aprendeu seus alfabetos e números Bengali, e mesmo princípios de contagem básicos!

Minha tia emitiu então Rupali a uma escola pública, um termo, que em Bangladesh, meios um nível de instrução baixo oferecido para livre e atendido somente pelo a muito, muito pobre. Rupali floresceu sob este sistema, as well as uma disciplina estrita sob as asas da minha tia.

Acordaria na manhã, para fazer-se herself o lunch, para ir à escola, vem para casa, lava seu uniforme da escola (enquanto possuiu somente esse no calor sweltering de Bangaldesh) e estuda-o por três horas. Babysit então meu primo para um bocado, e na noite, o destilador fosse permitido prestar atenção àquele uma hora dos X-Files com a família na noite. Sua programação começou olhar muito mais como aquela, de uma criança normal.

Quando eu falei a minha tia alguns dias há, disse que Rupali era agora de leitura e de escrita em um nível da classe 4. Falou de esperanças de Rupali começar sua própria loja na comunidade, vendendo os knick-knacks que fazem mais fácil para que os maidservants busquem coisas em seus errands em vez de ter que funcionar toda a maneira à loja de departamento a mais próxima.

De o que eu recordo de Rupali, três anos há, era vibrant e que parte - e muito, muito inteligente. Eu penso que pode conseguir mesmo melhor do que a loja, se quiser assim.


… A história de Rupali é assim distante um sucesso, mas o remains do problema comum em Bangladesh. Os pais têm mais miúdos do que podem ter recursos para nas comunidades mais pobres. Urbanites e o nobility, como minha tia, aceitam empregados da criança e pagam-lhes escravo-salários. São roubados de uma infância, e nunca saem desse ciclo vicious da pobreza não sem o tipo da instrução Rupali estão começando.

Em Bangladesh, o que minha tia fêz com Rupali é muito uncommon, e rido. As mulheres neighboring pensam que minha tia está fazendo uma decisão má. Dizem, “se você a educar, você estão indo perdê-la. O olhar em MEU empregado que eu a tive desde que era 6 anos velhos e 20 dos anos mais tarde, ela é ainda com a família. E EU AINDA tenho que somente pagar-lhe $10/month. “

Minha tia sorri e agita sua cabeça. Sabe já a solução à pobreza, o que o mundo está procurando.

Diz, “eu ' não quero mantê-la. Eu quero quebrar o ciclo da pobreza para sua e sua família, e aquela é somente possível, com a instrução. “

[Foto: O retrato mostra Rupali que posing feliz para minha câmera, em seguida pondo sobre a composição com meu miúdo da composição. Quis iluminar uma vela a sua cara, “manda-a brilhar mais brilhante para o retrato”]

Rupalis Story- ett barns strid mot armod
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
[Författare noterar: Händelserna i denna berättelse har reproducerats exakt, som är. Det finns inte en gång att anföra som exempel var det skriftligt uttrycker har avlett i any långt från den faktiska händelsen, namnger däribland, personligheter, lägen Etc.]


på mitt sist besök till Bangladesh omkring tre år sedan, mig befriended min faster lite maidservant. Rupali var omkring 7 gammala år och tjänade som huset som gör lilla sysslor, rinnande ärenden och är främst en lekkamrat och en bästa vän till min kusin (omkring 4 gammala år).

Fött in i en liten Bengali by, det mest ung av 7 barn, henne hade föräldrar precis inte något att mata henne med. De gav henne till min faster som en tjänare, då hon var gammala bara 3 år. Hon tjänade månadstidning omkring $10 ($9 av som henne överförde det tillbaka hemmet för att hjälpa henne föräldrar ut), och var tillåten mat/skydd i vårt hushåll.

Många en tid, skulle jag ser hennes stirrande med avund på makeupen som jag ägde, kläder jag ha på sig, eller även bokar mig läser. Rupali hades råd med aldrig några av de lyxar.

Hennes dagstidningschema gick från att få upp på gryning som kokar bevattnar från familjen, räcka-tvagning den hela familj kläder, danande de 12 sängarna i huset som sopar, och alla mopping däckar, portionen min lite kusintake per duschen som lite matar min kusin, spring till lagret för nödvändiga ting till hennes en passion, den en timmen av X-Files som hon var tillåten till klockan på natten med vila av familjen.

Rupali kunde ha varit affisch-barnet för armod.

Undanta en dag, min faster fångade henne som är pröva för att läsa en av min kusin bilderböc挥猥挥猥挥䍁╒c佃䵍乏3丼⬺䕎呕剅>ker. Min faster, en mjuk kvinna, med ett småbarn av hennes eget, fordrar henne hade en uppenbarelse. Från det peka på, ursäktades delegerades alla Rupalis arbetsuppgiftar och till en vuxen maid, som kom i tre tider i veckan, och var betalade mer ganska timpenningar. För de första tre månaderna företa sig min faster hon själv Rupalis utbildning. Hon som är lärd hennes Bengali alfabet och, numrerar och even grundläggande räknande principer!

Min faster överförde därefter Rupali till en kommunal skola, en benämna, som i Bangladesh, hjälpmedel en låg nivå av utbildning som erbjuds för fritt och deltas i till endast av mycket, mycket fattigt. Rupali som frodass under detta system, as well as en strikt disciplin under min faster, påskyndar.

Hon skulle vaket upp i morgonen, gör hon själv lunch, går att skola, kommer hem, tvättar henne skolar enhetligt (som hon ägde endast den i förgås av värme värmer av Bangaldesh) och studie för tre timmar. Hon skulle sitter barnvakt därefter min kusin för a bet, och på natten, är stillbilden tillåten till klockan den en timme av X-Files med familjen på natten. Hennes schema startade att se mycket mer något liknande som, av ett det normalabarn.

Då jag talade till min faster några dagar sedan, sade hon att Rupali var nu läsning och handstil på en jämn gradera 4. Hon talade av Rupalis hopp att starta hennes egna lager i gemenskapen och att sälja krams som gör det lättare för att maidservants ska hämta saker på deras ärenden, i stället för att måste att köra hela vägen till det mest nära varuhuset.

Från vad jag minns av Rupali, tre år sedan, var hon vibrerande och utgå - och mycket, mycket intelligent. Funderare I kan hon uppnå även bättre än lagret, om hon önskade så.


… Rupalis är berättelse så avlägsen en framgång, men problemremainsen vanligt i Bangladesh. Föräldrar har mer ungar, än de kan ha råd med i de mer fattiga gemenskaperna. Urbanites och nobilityen, gillar min faster, accepterar barntjänare och betalar dem slava-timpenningar. De rånas av en barndom och får aldrig ut ur det ondskefullt cyklar av poverty- inte utan sorten av utbildning Rupali får.

I Bangladesh vad min faster gjorde med Rupali, är mycket ovanlig, och skrattat på. Den neighboring kvinnafunderare min faster är danande per dåligabeslut. De något att säga, ”, om du utbildar henne, dig går att förlora henne. Looken på MIN servant- som jag har haft henne, sedan hon var 6 gammala år och 20 år mer sistnämnd, henne, är stilla med familjen. Och I-STILLBILDEN måste endast att betala hennes $10/month. ”

Skakar min fasterleenden och hennes huvud. Hon vet redan lösningen till armod, vad världen söker.

Hon något att säga, ”mig ' önskar inte till uppehället henne. Jag önskar att bryta cykla av armod för hennes och hennes familj, och det är endast möjligheten, till och med utbildning. ”

[Foto: Föreställa visar Rupali som poserar lyckligt för min kamera och after att ha pålagd makeup med min makeupunge. Hon önskade att tända ett stearinljus till henne vänder mot, för att ”har det sken som var ljusare för föreställa”],

Рассказ Rupali бой ребенка против скудости
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
[Примечание автора: Случаи в этом рассказе были скопированы точно как. Не как только пример куда слово в писменном виде отвлекало в любом случае от фактического случая, включая имена, личностей, cEtc положений]


на моем последнем посещении к Бангладешу около 3 лет тому назад, я отнесли дружески maidservant моей тетушки маленькое. Rupali было около 7 лет старых, и служило дом делая малые chores, идущие errands, и главным образом playmate и самым лучшим другом к моему кузену (около 4 летам старым).

Я принесен в малое бенгальское село, самый молодой 7 детей, ее родители как раз не имел что-нибыдь подать она с. Они дали ее к моей тетушке как холопка когда она была простыми 3 летами старыми. Ей заработала около $10 ежемесячное ($9 of which она послала назад домой для того чтобы помочь ее родителям вне) и позволила еду/укрытие в нашем домочадце.

Много время, я увидел бы ее stare с завистливостью на составе, котор я имел, одеждах я нес, or even книгах я прочитал. Rupali никогда не было позволяно любая из тех роскошей.

Она ежедневный план-график пошло от get up на рассвете, кипя воде от семьи, рук-моющ одежды всей семьи, делающ 12 кровати в доме, подмечущ и mopping все пола, помогая моему маленькому кузену принять ливень, подающ мой маленький кузен, к магазину для обязательно вещей к ее одной страсти, одному часу X-Files которые ей позволила наблюдать на ноче с остальноями семьи.

Rupali смогло быть плакат-ребенком для скудости.

За исключением, один день, моя тетушка уловила ее пытаясь прочитать одну из книг изображения моего кузена. Моя тетушка, мягкая женщина, с малым ребенком ее, заявок она имела откровение. От того пункта дальше, всей из обязанностей Rupali были извинены и делегированы к горничной взрослого которая пришла в 3 времена неделя и оплатили более справедливые зарплаты. На первые 3 месяца, моя тетушка себя предприняла образование Rupali. Она выучила ее бенгальские алфавиты и номера, и даже основные подсчитывая принципы!

Моя тетушка после этого послала Rupali к бесплатной государственной школе, термине, которая в Бангладеше, середины низкий уровень образования предложенный для свободно и, котор присутствованный на к только очень, очень плох. Rupali процветало под этой системой, также, как только дисциплина под крылами моей тетушки.

Она wake up в утре, сделать обед, пойти к школе, приходит домой, моет ее форму школы (по мере того как она только имела одно в sweltering жаре Bangaldesh) и изучает на 3 часа. Она после этого babysit мой кузен для бита, и на ноче, тишина была позволена наблюдать то один час X-Files с семьей на ноче. Ее план-график начал посмотреть много more like то, из нормального ребенка.

Когда я поговорил к моей тетушке немного дней тому назад, она сказала что Rupali было теперь читающ и пишущ на уровне ранга 4. Она поговорила упований Rupali начать ее собственный магазин в общине, продающ knick-knacks которые делают его легко для maidservants fetch вещи на их errands вместо побежать полностью к самому близкому универмагу.

От я вспоминаю Rupali, 3 лет тому назад, она была vibrant и общительна - и очень, очень толковейше. Я думаю она может достигнуть даже лучшего чем магазин, если она хотела так.


… Рассказом Rupali будет до тех пор успехом, но остатком проблемы общим в Бангладеше. Родители имеют больше малышей чем они могут позволять в более плохих общинах. Urbanites и знатность, как моя тетушка, принимают холопок ребенка и оплачивают им невольник-зарплаты. Они разбойничаны детства, и никогда get out того порочного цикла скудости не без вроде образования Rupali получают.

В Бангладеше, моя тетушка сделала с Rupali очень неупотребительно, и после того как я laugh at. Соседские женщины думают моя тетушка делает плохое решение. Они говорят, «если вы даете образование ей, то, вы идут потерять ее. Взгляд на МОЕЙ холопке, котор я имел ее в виду того что она была 6 лет лет старых и 20 более поздно, она все еще с семьей. И Я ВСЕ ЕЩЕ должен только оплатить ей $10/month. «

Моя тетушка усмедется и трястиется ее головку. Она уже знает разрешение к скудости, мир изыскивает.

Она говорит, «я ' не хочу держать ее. Я хочу сломать цикл скудости для ее и ее семьи, и то только по возможности, через образование. «

[Фотоий: Изображение показывает Rupali счастливо представляя для моей камеры, поже кладя дальше состав с моим малышем состава. Она хотела осветить свечку к ее стороне, «имеет ее посветить яркой для изображения»]

Het Verhaal van Rupali het Gevecht van een Kind tegen Armoede
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
[De nota van de Auteur: De gebeurtenissen in dit verhaal zijn precies herhaald zoals is. Er zijn eens instantie waar het geschreven woord in elk geval van de daadwerkelijke gebeurtenis, met inbegrip van namen, persoonlijkheden heeft afgeleid, geen plaatsen enz.]


op mijn laatste bezoek aan Bangladesh ongeveer drie jaar geleden, befriended ik maidservant weinig van mijn tante. Rupali was ongeveer 7 jaar oud, en diende het huis dat kleine karweien doet, boodschappen in werking stelt, en hoofdzakelijk een speelkameraad en een beste vriend aan mijn neef (ongeveer 4 jaar oud) is.

Geboren in een klein Bengaals dorp, jongst van 7 kinderen, hadden haar ouders enkel om het even wat niet om te voeden haar met. Zij gaven haar aan mijn tante als bediende toen zij zuivere 3 jaar oud was. Zij verdiende ongeveer maandelijkse $10 ($9 waarvan zij terug verzond naar huis om haar ouders uit te helpen) en werd toegestaan voedsel/schuilplaats in ons huishouden.

Velen een tijd, zou ik haar met afgunst bij makeup zien staren die ik, de kleren heb bezeten die ik, of zelfs de boeken heb gedragen die ik heb gelezen. Rupali werd nooit veroorloofd van die luxe.

Haar dagelijks programma ging van het opstaan bij dageraad, kokend water van de familie, hand-wassend de kleren van de volledige familie, makend de 12 bedden in het huis, vegend en mopping alle vloeren, die mijn kleine neef helpen een douche nemen, voedend mijn kleine neef, die aan de opslag voor noodzakelijke dingen aan haar één hartstocht, het één uur loopt van x-Dossiers datop zij bij nacht met de rest van de familie mocht letten.

Rupali kon het affiche-kind voor armoede geweest zijn.

Behalve, één dag, ving mijn tante haar proberend om één van het beeldboeken van mijn neef te lezen. Mijn tante, een zachte vrouw, met een klein kind van haar, eisen had zij een revelatie. Van dat punt, werden de plichten van elk van Rupali geëxcuseerds en werden afgevaardigd aan een volwassen meisje dat kwam in drie keer per week en eerlijkere lonen werd betaald. Voor de eerste drie maanden, ondernam mijn tante zelf het onderwijs van Rupali. Zij leerde haar Bengaalse alfabetten en aantallen, en zelfs fundamentele tellende principes!

Mijn tante verzond toen Rupali naar een openbare school, een termijn, wat in Bangladesh, low level van onderwijs betekent kostenloos aangeboden en die bij slechts door zeer, zeer slecht aanwezig is geweest. Rupali bloeide onder dit systeem, evenals een strikte discipline onder de vleugels van mijn tante.

Zij zou in de ochtend, maken lunchen, naar school gaan, naar huis komt ontwaken, wast haar eenvormige school (aangezien zij slechts in de sweltering hitte van Bangaldesh) bezat en studie drie uren. Zij toen babysit mijn neef voor een beetje, en bij nacht, zou op dat één uur van x-Dossiers met de familie bij nacht nog mogen letten. Haar programma begon te kijken veel meer als dat, van een normaal kind.

Toen ik aan mijn tante een paar dagen geleden sprak, zei zij dat Rupali las en bij een rang 4 nu niveau schreef. Zij sprak van de hoop van Rupali om haar eigen opslag in de gemeenschap te beginnen, die knick-knacks verkoopt die het voor maidservants gemakkelijker maken om dingen op hun boodschappen te halen in plaats van het moeten al manier aan het dichtste warenhuis in werking stellen.

Van wat ik van Rupali herinner, drie jaar geleden, was zij trillend en uitgaand - en zeer, zeer intelligent. Ik denk zij nog kan bereiken dan beter de opslag, als zij zo wilde.


… Het verhaal van Rupali is tot dusver een succes, maar het probleem doet gemeenschappelijk zich nog altijd voor in Bangladesh. De ouders hebben meer jonge geitjes dan zij zich in de slechtere gemeenschappen kunnen veroorloven. Urbanites en nobility, zoals mijn tante, keuren kindbedienden goed en betalen hen slaaf-lonen. Zij worden geroofd van kinderjaren, en worden nooit uit die wrede cyclus van armoede niet zonder het soort onderwijs Rupali krijgen.

In Bangladesh, is wat mijn tante met Rupali deed zeer ongewoon, en lachte bij. De naburige vrouwen denken mijn tante een slecht besluit neemt. Zij zeggen, „als u haar opleidt, gaat u haar verliezen. Bekijk MIJN bediende ik haar aangezien zij 6 jaar oud en 20 later jaar was heb gehad, is zij nog met de familie. En ik moet NOG haar $10/month slechts betalen. „

Mijn tante glimlacht en schudt haar hoofd. Zij kent reeds de oplossing aan armoede, naar wat de wereld streeft.

Zij zegt, „ik ' wil niet haar houden. Ik wil de cyclus van armoede voor haar en haar familie breken, en dat is slechts mogelijk, door onderwijs. „

[Foto: Het beeld toont Rupali gelukkig stellend voor mijn camera, na op makeup met mijn makeupjong geitje gezet te hebben. Zij wilde een kaars aan haar gezicht aansteken, „het hebben helderder voor het beeld“ glanzen]

[روبلي] [ستور-] طفلة قتال ضدّ فقر
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[مؤلفة بطاقة: كرّست الحادثات في هذا قصة يتلقّى يكون تماما بما أنّ. هناك ليس ما إن مثال حيث ال يكتب كلمة قد حوّل في أيّ طريق من الحادث حقيقيّة, بما في ذلك اسم, شخصيات, موقعات [إتك.]]


على زيارتي متأخّرة إلى بنغلادش حوالي ثلاثة سنون [أغو], أنا صادق عمّتي [ميدسرفنت] صغيرة. [روبلي] كان حوالي 7 [ير ولد], وخدم المنزل يتمّ عمل دوريّ صغيرة, مهام جارية, وفي الدّرجة الأولى يكون زميلة و[ولّ فريند] إلى ابن عمّي (حوالي 4 [ير ولد]).

[بورن] داخل قرية صغيرة بنغاليّة, لم يتلقّى الشابّة من 7 أطفال, والده فقط أيّ شيء أن يغذّيه مع. هم أعطواه إلى عمّتي كخادمة عندما كان هو مجرّدة 3 [ير ولد]. هو كسب حوالي $10 شهريّة ($9 [أف وهيش] أرسل هو إلى الخلف إلى البيت أن يساعد وارداته خارجا) وكان سمحت طعام/مأوى في منزلنا.

كثير وقت, رأى أنا نظرت محدّقةه مع غيرة في البنية أنا امتلكت, الملابس أنا ارتديت, [أر فن] الكتب أنا قرأت. أمكنت [روبلي] كان أبدا أيّ من أنّ رفاهيات.

ذهب ه جدول يوميّة من يفيق في فجر, [بويل وتر] من الأسرة, [هند-وشينغ] الكاملة أسرة ملابس, يجعل ال 12 أسرّة في المنزل, يكتسح ويمسح [ألّ ث] أرضية, يساعد ابن عمّي صغيرة أخذت وابل, يغذّي ابن عمّي صغيرة, يركض إلى المخزن ل [ثينغس-] ضروريّة إلى ه واحدة عاطفة, الواحدة ساعة ال [إكس-فيلس] أنّ هو كان سمحت أن يراقب في ليلة مع الإستراحة من الأسرة.

[روبلي] استطاع يتلقّى كنت ال [بوستر-شلد] لفقر.

ماعدا, واحدة يوم, مسكه عمّتي يحاول أن يقرأ واحدة من ابن عمّي صورة كتب. عمّتي, إمرأة ليّنة, مع طفلة صغيرة من ه خاصّة, إدعاءات تلقّى هو وحي. من أنّ نقطة فوق, عذرت كلّ من [روبلي] واجب رسم كان وأوفدت إلى بالغ عذراء أنّ أتى في ثلاثة أوقات [ا] أسبوع وكان دفعت أجور عادلة. للأولى ثلاثة شهور, ب قام عمّتي بنفسي [روبلي] تربية. هو علم ه بنغاليّة أبجدية وأرقام, وحتّى أساسيّة يعدّ مبادئ!

أرسل عمّتي بعد ذلك [روبلي] إلى [بوبليك سكهوول], عبارة, أيّ في بنغلادش, [منس] [لوو لفل وف دوكأيشن] يقدّم لحرّة ويحضر إلى فقط ب ال جدّا, جدّا فقيرة. [روبلي] ازدهر تحت هذا نظامة, [أس ولّ س] إنضباط صارمة تحت عمّتي أجنحة.

هو أفاق في الصباح, جعلتبنفسي وجبة غداء, ذهبت إلى مدرسة, يأتي إلى البيت, يغسل ه مدرسة بدلة (بما أنّ هو فقط امتلك الواحدة في ال قائظ حرارة [بنغلدش]) ويدرس لثلاثة ساعات. هو بعد ذلك حضن ابن عمّي للقمة, وفي ليلة, يسمح سكون أن يراقب أنّ واحدة ساعة ال [إكس-فيلس] مع الأسرة في ليلة. بدأ جدوله أن ينظر كثير أشبه أنّ, من طفلة عاديّة.

عندما تكلّم أنا إلى عمّتي [ا فو] أيام [أغو], هو قال أنّ [روبلي] كان الآن يقرأ ويكتب في درجة 4 مستوى. هو تكلّم من [روبلي] أمل أن يبدأ ه خاصّة مخزن في الجماعة, يبيع [نيك-نكس] أنّ يجعل هو يتيح ل [ميدسرفنتس] أن يجلب أشياء على مهامهم [إينستد وف] يضطرّ ركضت [ألّ ث] طريق إلى المخزن قريبة [دبرتمنت].

من ماذا أنا أتذكّر من [روبلي], ثلاثة سنون [أغو], كان هو مهتزّة وخارجة - وجدّا, جدّا ذكيّة. أنا أفكّر هو يستطيع حقّقت حتّى جيّدة من المخزن, إن هو أراد هكذا.


… [روبلي] قصة [س فر] نجاح, غير أنّ المشكلة أثر عاديّة في بنغلادش. والدات يتلقّون كثير جديات من هم يستطيع أمكنت في الجماعات فقيرة. يقبل [أوربنيتس] والنبالة, مثل عمّتي, طفلة خادمات ويدفعهم [سلف-وجس]. هم سرقت من طفولة, وأبدا يطلع من أنّ دورة فاسدة [بوفرت-] لا دون النوع التربية [روبلي] يحصل.

في بنغلادش, ماذا عمّتي أتمّ مع [روبلي] جدّا غيرمألوف, و [لو ت]. يفكّر النساء مجاورة عمّتي يجعل قرار سيّئة. هم يقولون, "إن أنت تربّيه, أنت يذهب أن يخسره. نظرة في [سرفنت-] ي أنا قد تلقّيته بما أنّ هو كان 6 [ير ولد] و20 سنون فيما بعد, هو بعد مع الأسرة. وأنا بعد يضطرّ فقط دفعته [$10/مونث]. "

يبتسم عمّتي ويهزّ رأسه. هو سابقا يعرف الحل إلى فقر, ماذا العالم يكون يبحث.

هو يقول, "يريد أنا لا ' أن يحافظه. أنا أريد أن يكسر الدورة الفقر ل ه وه أسرة, وأنّ فقط يمكن, من خلال تربية. "

[صورة: يبدي الصورة [روبلي] بسعادة يطرح لآلت تصويري, في ما بعد يتلقّى يضع فوق بنية مع ي بنية جدية. هو أراد أن يشعل شمعة إلى وجهه, [إين وردر تو] "يتلقّى هو لمعت ساطعة للصورة"]